main

Behind The Scenes

Behind The Scenes: Op tour met Black Monsoon

6 december 2019

blackmonsoon-wall.jpg

Tourdagboek UK tour Black Monsoon

Vrijdag 15-11-2019 Burgerweeshuis Deventer – Popronde Enschede
Vroeg wakker om de koffers te pakken. We hebben alles (echt alles) gewogen, om maar niet te zwaar beladen te zijn in de tourbus die we huurden. Dus alleen het noodzakelijke mag mee. Geen extra snaredrum, alles in hoezen in plaats van koffers en net genoeg schoon ondergoed. 

Om 16:00 uur verzamelen we bij mij thuis in Deventer, waar we alle gear nog overpakken in de Partner van Jacky en naar Burgerweeshuis vertrekken voor de supportshow van Indian Askin. Thuiswedstrijd natuurlijk, maar daarom juist spannender. We zijn allemaal wel zenuwachtig, vooral voor de tour ook. Gelukkig is het altijd fijn in Burgerweeshuis, het geluid klinkt super, we krijgen lekker eten en het is gezellig. Tegen de tijd dat wij mogen spelen, is het al aardig druk in de zaal en men staat ook mooi vooraan! Heel nice! Fijne show gegeven en daarna direct inpakken en wegwezen; op naar Popronde Enschede! We komen daar (zoals al een beetje verwacht) te laat aan, maar dat is precies op tijd om direct om te bouwen en te starten met spelen: Beter! Wederom volle bak, enthousiast publiek en het lukt ons om nog eens alles te geven! Top avond! We besluiten de avond met een zelfgemaakte Bloody Mary van café Jansen en Janssen (Lekker!) en rijden naar huis. Teun slaapt vannacht in Deventer in plaats van zijn thuisstadje Utrecht, zodat we morgen zonder tijd te verliezen de tourbus op kunnen halen. 

Zaterdag 16-11-19 Reisdag: Deventer – Duinkerke
Nog enigszins brak van gisteren halen Teun en ik rond 13:00 uur de bus op, laden alles in en rijden naar Olst om Jacky en haar instrumentarium op te halen. Het is een flinke bus, waar we ook in gaan slapen gedurende de week. Als alles gepakt is (het past echt makkelijk!) vertrekken we richting Duinkerke. 

Onderweg eten we wat (jaja gezond) en rond 21:00 uur komen we aan op een parkeerplaats bij de Carrefour, waar we nog een biertje doen en gaan slapen. 

Zondag 17-11-2019 Duinkerke – Dover / Dover – Brighton
Vroeg op! Want we worden om 09:00 uur op de boot verwacht. De douane controle gaat supersoepeltjes, er komt maar één keerte vluchtig iemand in de wagen controleren en that’s it!

Eenmaal op de boot drinken we een lekker bakske koffie onder het genot van een potje koehandel (Teun heeft gewonnen). En we zijn in no-time in Dover. Teun rijdt het eerste stuk en we besluiten typisch Engels te lunch-dineren bij pub The Queens Head. Real English Pie + pint voor mij en Teun. Jacky koos voor de Coq au Vin, wat de Britten in de lokale pub hadden verwoord als ‘Coq au VAN’. Op naar Brighton! Latest Music Bar!

De geluidsman wist vrij weinig over de avond en had daar wat moeite mee.
Maar gelukkig bleek het allemaal niet zo moeilijk, we zijn maar een klein bandje. Goede soundcheck gehad en de andere bands, Preacher en Gutterflower, druppelden ook binnen.

Deze avond was qua financiën nog een beetje spannend, omdat dit de enige avond was waar we betaalden voor de technicus, maar dan ook zelf ‘de deur’ kregen. Uiteindelijk niet spannend, want we zijn helemaal uit de kosten. Toch wel bijzonder om een ruim aantal betalende bezoekers naar binnen te krijgen op een zondagavond, aangezien Brighton het qua uitgaansleven doorgaans rustig aan doet op de zondagavond.
Het publiek was erg enthousiast en we hebben platen en shirts verkocht!
Na de show nog even lunchen met een Brightonse Dürum en op naar de slaapparkeerplaats (aan zee). 

Maandag 18-11-2019 Brighton – Bournemouth
Wauw! Wakker worden met uitzicht op zee! Het lijkt wel vakantie!
Even strandjutten, uitwaaien en fris worden. Toilet legen, kapotte koplamp fixen, boodschappen doen en op naar Bournemouth! Ik reed dit keer, lekker ritje wel!

We spelen in The Chaplin’s & The Cellar Bar, een prachtige ouderwetse pub met mini podium waar we net op passen. Of eigenlijk net niet: Jacky moest een kroegtafel tegen de voorkant van het podium aanschuiven om de effecten-pedalen voor haar gitaar een plekje te kunnen geven. Hier Fish & Chips gegeten met een Stout ernaast, topfeest!

Gekletst met de kroeggangers en kennis gemaakt met Fred. Hij heeft een aantal shows voor ons in the UK geregeld en draagt een zelfgemaakt Black Monsoon shirt ☺ met levensgrote foto van ons.
Wij openen vanavond en na ons speelt Free Foundation (local Reggae / Dub). Slechts maandagavond, en toch een zo goed als volle bak!Allemaal ontzettend lieve mensen, veel merch verkocht en we parkeren met een warm hart de bus op de parkeerplaats om de hoek voor onze tweede Engeland-overnachting.

Dinsdag 19-11-2019 Bournemouth – Torquay
We worden wakker in het troosteloze dorpje Bournemouth op de verlaten parking van prijsstunter Sainsbury’s. Het is hier wel echt armoetroef bij daglicht. ‘Alles klaar, rijden maar!’, spreekt navigator Waze ons vrolijk toe. 

We lunchen onderweg aan zee, bij Hive Beach. Moooooi! Echt lekker om even uit de zwetende-optreed-/slaap-lucht van de bus te zijn! 

We vertrekken naar bejaarden-vakantieparadijs Torquay, The English Riviera. Dit stadje ligt zogezegd in een subtropische golf en er groeien palmbomen!

We parkeren de bus mooi op een drukke rotonde om uit te laaien bij rockkroeg The Apple & Parrot. De 80’s hardrockers van Sonic Kingdom zijn al aanwezig en helpen ons vriendelijk in deze verkeerschaos. Zij spelen over onze spullen en gaan direct soundchecken, terwijl wij een parkeerplek zoeken. We voelen ons ietwat misplaatst in deze stad vol villa’s en dure auto’s. Dat gevoel blijkt te kloppen, er komt werkelijk waar niemand naar ons optreden kijken op de support na. Natuurlijk hoort zo’n show erbij, maar naderhand zijn we allemaal wel wat teleurgesteld. We eten ons verdriet weg met een lahmacun en rijden alvast een stuk richting Londen om te parkeren bij Truckstop and Picnic Area Yeovil (ja zoek maar op, het bestaat!).

Woensdag 20-11-2019 Yeovil – New Cross Inn – London
Echt top dat we al een stuk op weg zijn, scheelt ons echt tijd! Vandaag rijden we naar London en eigenlijk vind ik het wel spannend om daar te rijden. 

Blijkt reuze mee te vallen. Ja, het is er druk en ja, er zijn veel grote dubbeldekkers en ja, onze bus is Huuuge, maar alles gaat prima! Parkeren in de wijk New Cross is gratis (eerlijk!) en we spelen met leuke bands vanavond: Young Fatique, Dear Man en Shockpowder. Mooie kroeg, met podium, goede PA etc. We bleken zelfs al een fanbase in Londen te hebben. Onder de bezoekers was er een Londenaar fan van onse eerste single Silver en speciaal daarvoor naar New Cross Inn gekomen. Wij sluiten de avond en verkopen veel merch. Er zijn mensen uit Toronto, Schotland, Noorwegen en we moesten daar ook maar eens komen spelen, haha!

We willen niet in London slapen en de volgende ochtend in de Londense traffic jam belanden, dus we rijden er direct na de show alweer uit. We hebben een planningsfoutje gemaakt en moeten morgen naar Exeter (ja, dat ligt vlakbij Torquay en ja, we spelen zaterdag weer in London). We stuiten tijdens onze nachtelijke route door de stad op veel ‘wildlife in the city’: Vossen! Ze lopen overal, door de woonwijken, midden in het centrum, over de snelweg. Bizar!Na anderhalf uur rijden: slaapplekkie op een parkeerplaats bij supermarkt Tesco in een buitenwijk it is!


Donderdag 21-11-2019 Aldershot – The Cavern Exeter
Vandaag begint de vermoeidheid op te spelen. We worden alle drie wat kribbig, pinnig en grijnzig. Niemand noemt het nu nog vakantie meer. En we moeten nog super ver rijden en balen van de planningsfout. Maar hé: living the dream! We komen veel te laat en in de stromende regen aan tijdens kerstkoopavond midden in het centrum van Exeter. K*t! We pakken zo snel mogelijk aan en worden al op de vingers getikt door de lokale stadswacht. Ik bouw mijn drums vast op en soundcheck, terwijl Teun en Jacky de bus gaan parkeren in het overvolle stadscentrum. Na een uurtje bellen ze me dat dit niet lukt en even later komt Jacky pissig in de kelder van the Cavern om te ruilen; ik mag met Tonio mee parkeerplek zoeken. 

Binnen tien minuten een plekkie soldaat gemaakt en terug naar The Cavern. We bouwen op en krijgen hier te eten, prettig!

Om 7.45 PM start Witch Hammer en we zijn nogal verrast door hun optreden (de bassist vertelt mij later dat hun volgende show drie uur zal duren en ik wens hem veel plezier). 

Gevolgd door Ghost Hands, een local band met duidelijke politieke boodschap, nice!

Wij sluiten voor een ontzettend enthousiast publiek, waar helaas geen tijd meer voor merch is; TL gaat aan, muziek uit, ombouw naar de club night. We zeggen iedereen nog wel dat we morgen in record store HMV staan. We parkeren weer bij onze inmiddels favoriete supermarkt. 

Vrijdag 22-11-2019 Exeter [hospital Radio + HMV instore show] – Plymouth
De wekker staat vroehoeg. Promotor Fred heeft een radio-interview voor ons gecharterd. Gisteren hoorden we dat het bij Hospital Radio Exeter (het grootste ziekenhuis van Europa) is, haha. Ik besluit lekker thuis te blijven en op de spullen te passen, zodat Teun en Jacky hun hart kunnen uitstorten bij de interviewster. Het blijkt wel heel leuk te zijn. 

Het regent nog steeds in Exeter en we vertrekken naar HMV recordstore in een shopping mall. Hoe kom je daar? Uiteindelijk vinden we een parkeergarage voor de suppliers en vrachtwagens, maar hier kunnen we ab-so-luut niet blijven staan. 

Dus we laden uit, bouwen op, zoeken een parkeerplek (oja Exeter), vinden geen parkeerplek, rijden nog een stuk of twintig rondjes, ah! Eindelijk een plekkie en slechts twintig minuten lopen door de stromende regen. Topdag; nu al! Ruim een uur te laat starten we onze set in de platenzaak (welke overigens heel mooi en groot is). Gelukkig was alle moeite niet voor niets, het wordt steeds drukker en het applaus groter en we verkopen (illegaal) veel platen!

Inpakken en wegwezen, want we zijn alweer veel te laat en moeten nog naar Plymouth: Rock Bottom Bar!

Aangekomen is luck on our side, we mogen gratis parkeren achter de kelder waar we zullen optreden. Beter kan niet!
We bouwen op, laten weten dat een soundcheck niet nodig is en gaan rustig een hapje eten in de stad. Als we terug komen is Sora net begonnen, beetje emo-rock a la Paramore.
Ze doen het goed! Wij spelen hierna een prima set en sluiten af met een Guiness, tropische cocktail en shot Jäger. Party-hardy. 

We slapen op een parkeerplaats aan zee en hebben een goeie naborrel in de bus (in de supermarkt vinden we telkens bijzonder goeie Britse craft-biertjes). 

Zaterdag 23-11-2019 Plymouth-Camden London
Eindelijk even bijslapen: we worden rond 12:00 uur wakker en komen erachter dat naast het uitzicht op zee, er ook nog een eettentje zit. Traditional English Breakfast it is!

Ondertussen vragen we via de messenger nog even hoe laat we verwacht worden en dat is precies één uur eerder dan dat we daar kunnen zijn. Oeps.
Karren maar. Ik trap ‘m flink op de staart, maar we belanden al snel in een file vanwege een brandende auto. Duurt lang! Kan ik nog wel even mijn tanden poetsen. Ik vervloek weer de planning. We komen ruim anderhalf uur te laat aan, maar ach, we bouwen snel op, hoeven geen soundcheck en alles loopt weer op rolletjes. Prachtige kelder (we hebben de hele tour letterlijk in de underground gespeeld) onder een pub, georganiseerd door The Civil War London in de hipste wijk van het moment: Camden.
Wederom gratis parkeren en we eten een burgertje bij de Brewdog Bar.
Goeie opkomst met allemaal liefhebbers van het genre, fijne bands: Rough Stone, Alice is Sleeping en Empty Friend. Leuk detail: Nederlandse vrienden van onder andere de band Colorwave zijn ook aanwezig, evenals een aantal bezoekers die Black Monsoon na de eerdere show in New Cross nog eens wilden zien spelen! 

Omdat het laatste show van de tour is, breken we de tent maar af! Wat een fijne avond. We verkopen al onze shirts uit, dat gaat echt hard in Engeland. En we gaan met mensen op de foto, zetten handtekeningen, wisselen contactgegevens uit en ontvangen kusjes ☺. 

We willen graag London weer uit om te slapen, maar dat blijkt nog een flinke rit. Rond 03:00 uur komen we aan bij onze hoofdsponsor en kunnen we eindelijk een biertje drinken om te proosten op deze geweldige tour. 

Zondag 24-11-2019 – Dover
Ik weet eigenlijk niet waar we hebben geslapen, maar we gaan naar Dover.
We gaan naar huis. We wisselen onze ponden om, spelen nog een potje Koehandel (deze heeft Jacky gewonnen) en rijden in volle vaart naar Utrecht, Deventer en Olst. 

Op naar het volgende avontuur!

Black Monsoon volgen? Dat kan via Facebook & Instagram.

Vorig jaar was Black Monsoon een van de bands die mee mochten tijdens Songcamp voor Bands. Hoe dat er aan toe ging zie je in onderstaande video.

Behind The Scenes

Behind The Scenes: In de studio met Tricklebolt

10 september 2019

53086086_2326995577311769_5331132670170628096_o-960x960.jpg
Foto door Dirk Hoogendoorn-Moens

Hey, Tim hier, gitarist van Tricklebolt. “Of ik eens een blogje wilde proberen? ”. “Tuurlijk, voor jullie wel, Poppunt Overijssel!”

Ja, wat denk je zelf? Wij van Tricklebolt grijpen natuurlijk elke kans voor schaamteloze zelfpromotie aan. Want we hebben een nieuwe plaat opgenomen! De 1e single kun je verwachten op vrijdag 13 september. BAM!

We gaan dit najaar eerst ontzettend lekker en veel spelen tijdens Popronde 2019. Onze nieuwe songs spelen voor grotendeels nieuw publiek op voor ons merendeels nieuwe plekken. Hier krijgen we mooi de tijd om onze nieuwe nummers in ons systeem te krijgen voordat ons album uitkomt rond maart 2020. Het is een album geworden met nieuwe inspiratiebronnen, nieuwe voorliefdes, nieuwe instrumenten, nieuwe ervaringen, nieuwe bezetting, nieuwe werkwijze.

Dat ging ongeveer zo:

September 2018
De eerste crappy WhatsApp audio’s vliegen heen en weer tussen Bastian (zanger/ frontman) en mij. Riffs en melodieën met inspiratiebronnen die dat voorheen nog niet waren voor ons, zoals bijvoorbeeld Indian Askin, Raw Flowers, De Staat, Soulwax, Donnerwetter, Motorpsycho & Doe Maar. Onze voorliefde voor bepaalde genres is overduidelijk aan het verbreden. Toch blijven we ondertussen betoverd door de simplicity en rauwheid van de ’70s songwriting en productie. Dat ongepolijste is wat we vooral zo tof vinden, het mag kraken en schuren, graag zelfs! Een soort oer-en gutfeeling’, lust for life. En ja, ook Iggy Pop & The Stooges kwam in onze playlists terecht, heerlijk!

In de repetitieruimte zoemt steeds de vraag rond: “Hoe en wat de fuck moet Tricklebolt gaan zijn op een volgend album?” We zijn supertrots op onze eerste plaat, maar we gaan niet twee keer hetzelfde uitbrengen.  Ons dilemma: willen we het 70’s karakter wat we steeds zo stevig mee gevrijd hebben echt volledig uitbuiten en daar ons ding van maken? Denk aan de werkwijze en het imago van DeWolff, compleet analoog, vintage en DIY. Bazen. Dit heeft in 2019 blijkbaar nog steeds (of opnieuw?) z’n charme en inspireert ons enorm. Of, hoe vet zou het zijn als we in plaats van een pure ‘70s throwback, iets nieuws kunnen creëren. Kunnen we dat?

Foto door Dirk Hoogendoorn-Moens

September 2018 – November 2018
Onze drummer/ koffiezetapparaatreparateur/ ober/ chauffeur en de Man (niet de Money, denk ik) van “Money & the Man” Ymte geeft aan te stoppen met Tricklebolt. Een kwestie van drukke agenda’s van twee bands tegelijk. Ymte gunt ons een drummer die zich wel fulltime kon inzetten in schrijven en performen met Tricklebolt. Een begrijpelijke keus, shit man, maar nog steeds goede maten en iedereen houdt van elkaar. Shoutout to Koekkie voor de afgelopen jaren xx.
Onze nieuwe bezetting is vrij snel weer compleet met ex- Automatic Sam drummer Lars Spijkervet! Echt een fucking beest achter de drums. Ik heb nog nooit iemand consistent een hele set zo hard zien slaan, het (s)loopt echt als een stoomtrein door.

Foto door Dirk Hoogendoorn-Moens

November 2018 – Januari 2019
We waren er eerder al achter gekomen dat ‘met z’n allen’ schrijven gewoon niet opschoot. Vanaf halverwege november nemen Bastian en ik onze opgespaarde ideeën thuis op met interfaces, puur als demomateriaal waarin de songstructuur duidelijk wordt en waarin we kunnen knippen en plakken. Begin december hebben we zo’n vijf songs kant en klaar liggen als Logic demomateriaal waarmee we in januari 2019 aan het repeteren gaan met de band. Wat we in de studio dan nog overhoop willen gaan gooien, zullen we dan wel weer zien.

Foto door Dirk Hoogendoorn-Moens

Februari 2019: Studiotime!
We duiken de Galloway Studio in Nijmegen in voor het eerste opnameblok van vijf songs, met studiowizard/producer/mixer Sebastiaan van Bijlevelt.  Galloway zit in een grote, oude fabriekshal met daarin knetterveel cultuur. Je kunt echt op ontdekking gaan hier: Circusdoek-makers, zeefdrukkerij, studio, circusvereniging. Volgens mij woonde er zelfs iemand in een soort boomhut, ergens tussen het pand en de parkeerplaats.
Op een dag worden we om 11:00 u ‘s morgens bij binnenkomst in de centrale hal verrast door een giga bijeenkomst van de locale carnavalsvereniging. De tering zeg…. ook goedemorgen.

Bijkomend voordeel van deze grote hal: overdekt barbecuen, yeah!! Een plaat maken is duur, bier is duur, geld voor fancy etentjes hebben we niet. Dus hoppa, skottelbraai van pa en ma achterin de Tricklebus, boodschapjes mee (“ja mam, ook sla,”) en voilà!

Het opnemen hier bij Galloway is iets wat ik lang ga onthouden. De studioruimte zelf is heel open, chill, heeft charme. Gitaar, bass en drums tegelijk, zonder click. We merken dat we dan meer ‘samen’ spelen, elkaars energie oppikken en samen de vibe van dat moment maken. Dàt wordt op de plaat geknald.Zo af en toe verlies ik bijna mijn koptelefoon omdat ik niet stil kan staan.

In 5 dagen ronden we 5 songs bijna volledig af.  Alle instrumentale takes, alle vocals en bijna alle overdubs. Over die dubs gesproken: die hebben ons nieuwe album een speciaal tintje gegeven. De studio heeft zo’n shitload aan vette instrumenten, effectpedalen en synthesizers; daar konden we gewoonweg niet ‘niks’ mee doen, wat uiteindelijk flink bij heeft gedragen aan het vinden van een nieuwe ‘more than 70’s’ sound.
Producer Sebastiaan: “tja, we kunnen een pure 70’s replica maken, wat tof is, maar we kunnen ook proberen een eigen geluid te creëren. Jullie hebben de songs, die staan, laten we daar gewoon lekker mee aan het kloten gaan en ons niet te veel vastbinden op een ideaalsound die al eens is gemaakt”.

Het ‘totally strictly 70’s ‘scenario gaat vanaf dat moment overboord en we gaan ontdekken. “Wat staat hier?” “Hoe klinkt deze?” “Hmm… beetje ongebruikelijk voor onze sound denk je niet? “Nou, dan vooral proberen dus!” Sebas (Sebastiaans roepnaam na 2 dagen) is een super creatieve man, die echt sounds en ideeën bij ons nuchtere Sallanders naar boven haalt die ons eerst véél te crazy leken. Overigens is Sebas ook een mega mondharmonica baas! Op de track ‘Sunday’ staat een puik staaltje western. Ook Kathy, de stagiaire in de studio, heeft nog een paar lekkere zangpartijen opgenomen, op de tweede single: Atlantis.

Dat we ons maar vijf dagen kunnen permitteren beperkt ons enigszins, maar hey, there’s more to come.

Overigens zijn vijf dagen achter elkaar in de studio ook lang genoeg om op elkaars lip te zitten. Iedereen moet (en mag ook) z’n plasje doen over een nummer, een partij of zelfs één maatje, maar dan worden we elkaar ook wel eens zat. Dan moet je even uit die snelkookpan stappen. Zo af en toe gaat een van ons dan maar even alvast een tosti maken, ook al had ‘ie nog geen honger. Vervolgens gaan we dan gewoon een keer een avondje stappen in Nijmegen, iedereen weer happy, slapen we in de studio en is alles weer goed.  Al worden we de volgende ochtend véél te vroeg gewekt door Lars die dolgraag wat Moogtracks wil opnemen. Oké…. fijn Lars.

Producer Sebastiaan van Bijlevelt.
Foto door Dirk Hoogendoorn-Moens

Mei 2019: Tweede keer studiotime!
Tussen het eerste en tweede blok in schrijven we nog zo’n 5 á 6 nummers. Het hele proces dus nog eens opnieuw; preproductie, repeteren, opnemen… Maar deze keer wel iets sneller, we hebben er zin in! En ook haast trouwens… Ja, je hebt ‘m door: na 5 jaar als rockband kun je dus ongeveer 10 dagen studio bekostigen. Rock ’n roll!!

We nemen de basistakes (gitaar, drums, bas) vlotter op zodat we aan het einde van deze tweede studioweek meer tijd kunnen besteden aan overdubs, laagjes, gekke sounds, waarvan we in de vorige sessie hadden ontdekt hoe vet ze waren, maar waar we toen eigenlijk te weinig tijd voor hadden.

Door een vrij grote opnameruimte was er veel mogelijkheid om veel samen te spelen, te jammen en te improviseren. Dat leidt tot mijn hoogtepunt van dit hele opnameproces, namelijk de laatste track: I’ve Seen Skies. Er lag al een hele tijd een op zichzelf heel vette riff, waar we verdorie maar geen nummer van gebreid kregen zonder dat het z’n kracht verloor. Maar ja, die plaat moesten en zouden we toch echt volspelen.  

 “Als we nou gewoon met z’n allen tegelijk in de opnameruimte gaan staan, die riff spelen, opbouwen en gewoon jammen tot we het zat zijn?” Ook Sebas is enthousiast en komt erbij zitten om live wat effectpedalen aan te slingeren. Met z’n allen in die ruimte, ontzettend die live-vibe pakken, één take, niks aan gefixt.  Volgens mij staat deze one-taker ook nog ergens op beeld op onze Facebook.  Een teringherrie van jewelste, maar man wat intens! 10 pedalen voor m’n neus die gewoon allemaal ergens in die jam ‘aan’ moeten. Deze take sta ik headbangend op te nemen. Oja, ook Lars verliest zijn koptelefoon ergens halverwege. Mijn vetste studio ervaring so far: Magisch.

v.l.n.r: Daan, Lars, Bastian, Roy & Tim
Foto door Dirk Hoogendoorn-Moens

September 2019
Het is nu precies een jaar nadat we begonnen zijn met ideetjes uitwisselen. Waar staan we nu? De files zijn over en weer gestuurd naar Yes Master Studios, in Nashville, voor een puik staaltje mastering! Inmiddels is alles binnen en zijn we ontzettend blij met wat we hebben. Als je de plaat hoort, hoor je dingen die niet perfect zijn en dingen die fout gaan, maar we er toch op hebben laten staan. Ik ben happy dat we heel erg in het moment zijn gaan leven. 

Ik heb het idee dat de manier van opnemen ons rauwe genre wel goed ligt en dat we het hoogstwaarschijnlijk in de toekomst weer zo aanpakken. Je laten inspireren in de studio en dingen los durven laten. Als ik de plaat nu terugluister beleef ik het haast weer overnieuw. Met wie of waar, zal nog wel lang een raadsel blijven, daar gaan we nu nog niet over nadenken, genoeg andere dingen die eraan komen.
Terwijl je dit leest zitten we namelijk hoogstwaarschijnlijk in de oefenruimte, een popronde setje erin te beuken en te bedenken hoe we jou online flink gaan spammen met onze releases.

De eerste komt al snel, 13 september, BACKBITE!

Ik denk dat we deze zelf zouden omschrijven als: een furieuze snelwegtrack waarbij je moeilijk stil blijft zitten. Zulke heavy uptempo rechttoe rechtaan nummers blijven altijd tof om te maken.
Inhoudelijk slaat de song op het leven in een klein gehucht en het bedrukte gevoel van roddels die zich razendsnel kunnen verspreiden bij alles wat je doet. (Helemaal wanneer je haar iets langer dan gemiddeld is…)
Er komt ook nog een clipje bij! Ik kan er nog niet zoveel over vertellen, maar we hebben onszelf in ieder geval niet al te serieus genomen.

Waarschijnlijk droppen we ergens rond begin november een 2e single, met clip. Next level, dat is echt het gekste wat we ooit van onszelf op beeld hebben gezet. Je lacht je slap, wij kunnen écht niet wachten!

Ontzettend tof dat je de tijd hebt genomen dit Trickle-epistol door te nemen. Hopelijk zien we je ergens in het land tijdens Popronde 2019.

Ciao!

Alle foto’s in dit artikel zijn geschoten door Dirk Hoogendoorn-Moens.

Over Behind The Scenes:
Met ‘Behind The Scenes’ geeft Poppunt Overijssel bands de mogelijkheid om hun verhaal te delen over wat het publiek normaal gesproken niet ziet. Blogs geschreven vanuit het perspectief van de band zelf, voor een ongefilterde inkijk in het artiestenleven!